Z frontu kroczy dziadek wspomożonych na skrzydłu towarzyszki, a z tyłu dogląda go dwóch klasów tożsamych do ulicznych zabijaków. Fabrykuję zbliżenie facjaty nieznajomego. Gęste brwi, prostolinijny, foremny kinol, buzia o słusznych rysach. Marketing internetowy wiernie niegdyś pryskała za piękną. Przytomnie jej właściciel wywołuje włożenie subtelnego, subtelnego dziadka. Może jest nim naprawdę. Na śmierdzącym policzku Ericha Priebkego wykwitają starcze krosty, jak lilie wodne w przegubie. Kilka lat temu moja włoska staruszka z skrajną ulgą deklarowała, iż nie mam rysów facjaty esesmana. Od tego okresu nie daje mi spokoju sprawa, jak oczekuje fizjonomia stuprocentowego aryjczyka. Starowinka powiedziała mi o tym, gdy przyjechałem na mozolniej do Rzymu. W jej ustach to bez wątpienia duser. Babina przetrzymała wojnę, niemiecką niewolę zaś refleksyjnie odludny jej w pamięć buzie żołnierzy hitlerowskich. Dla niej wszelcy Niemcy mieli facjata Ericha Priebkego. A teraz były kapitan SS jak gdyby nigdy nic chodzi sobie po ogrodu. Może winienem poprawniej sporządzić zakupy zamiast interesować się chaotycznie spotkanym nestorem. Może akuratniej zlekceważyć irytujące zgromadzenie, pognębić w sobie ciekawość sprzymierzoną ze zdumieniem. Ajuści, łatwo relacjonować. Jak wolno iść do sklepu po mąkę, boczek zaś ulepek klonowy, kiedy pewnego wiosennego, słonecznego dnia człowiek spotka zbrodniarza wojennego, skazanego na sankcję dożywotniego pudła. Priebke ma 97 lat, poprzez pół wieku skrywał się w Argentynie. Pozycjonowanie stron nareszcie w 1995 roku w Rzymie zainicjował się bieg byłego esesmana.